Cozy in Çeşme

Een kleine, koffie-alleen-zaal die vers brandt en het meent

Een bar waar de eigenaar zelf schenkt en de cocktailkaart wordt herschreven, niet herdrukt

Het houtskoolambacht van Diyarbakır gehuwd aan de Egeïsche kust, met dagelijks huisgemaakte meze van de vrouw van de eigenaar

Een hoektuin met citroenbomen waar de serpme klassiek blijft en de pişi blijft komen, zonder bazaarstraattheater eraan vast

Het oorspronkelijke huis van sakızlı muhallebi, het recept dat de rest van het land twintig jaar lang heeft proberen te kopiëren

De ambachtelijke patisserie van de familie Demirel in Alaçatı, een stille bakkerstoonbank die het dorp gebruikt voor verjaardagen die het echt meent

De boulangerie-bistro van Nas en Cem uit 2019 aan de 12047, echte viennoiserie, met de hand gemaakte sandwiches en een vrije dinsdag

De Turks-Russische binnenhofkeuken van Olga en Özgür, de recepten van twee grootmoeders die elkaar troffen in een stenen tuin onder granaatappel en citroen

De moerbeiboomhoek van Hacımemiş sinds 1963, de klassieke Turkse-koffiebank van het dorp, onaangeraakt door de specialty-golf

Het hoekcafé van Tomris Maravent uit 2004, de gestage hartslag van Alaçatı, acht tafels die uitgroeiden tot de huiskamer van het dorp

De serieuze specialty-koffiebar van het schiereiland, Guatemala, Colombia, Kenia, Ethiopië bij toerbeurt, een stamgastenkamer in Hacımemiş

Een twaalf jaar oude Alaçatı-kahvaltı-instelling die in stilte naar het dorpsplein verhuisde, eieren met kruiden, echte jam, geen theater

Zevenendertig lokale boutiqueflessen in het honderd jaar oude priesterhuis van het dorp, een open haard, drie kamers boven, de bar die de wijnreputatie bouwde