Πλάκα

Η Πλάκα είναι το χωριό μέσα στην πόλη — στενά σοκάκια που ανηφορίζουν τη βορειοανατολική πλαγιά της Ακρόπολης, νεοκλασικά σπίτια βαμμένα σε ώχρα και απαλό ροζ, μπουκαμβίλιες πάνω από τοίχους αυλής. Η συνοικία κάθεται μεταξύ δύο αναγνώσεων: η τουριστική εκδοχή προς τα κάτω, όπου τα πλαστικοποιημένα μενού και οι άνθρωποι με τα άλμπουμ φωτογραφιών τραβούν πλήρωμα λεωφορείων από το μετρό, και η άνω Πλάκα πάνω από την Κυδαθηναίων, όπου αθηναϊκές οικογένειες νοικιάζουν ακόμα τα ίδια διαμερίσματα για μια γενιά και μια χούφτα ταβέρνες έχουν παραμείνει ειλικρινείς για πενήντα χρόνια. Το κεφάλαιο χρησιμοποιεί την Πλάκα για τις σάλες της άνω-πλαγιάς (Κληματαριά, ο κάποτε γνωστός Γέρος του Μοριά, το σουβλάκι στον Κώστα), και μόνο για αυτές.