La Rambla boyunca dizilen menülerle Barcelona'nın evinde yemek yeme biçimi arasındaki mesafe muazzamdır. Gerçek şehir, yemek pişirdiği sabah pazardan alışveriş eder, öğle menüsü için sıraya girer ve mahalle masasını bir olay değil, haftalık bir alışkanlık olarak görür.
Barcelona'da turist tuzağını tanımlamak kolaydır: fotoğraflı bir menü, kapıda müşteri avlayan biri, trafik konisi renginde bir paella ve ya Sagrada Família iskelesinin ya da Rambla'nın insan akıntısının göründüğü bir konum. Panzehiri tanımlamak da bir o kadar kolay, bulması daha zor olsa da: o sabah pazardan alışveriş eden ve menüsünü bulduğuna göre değiştiren yer.
Gràcia'da La Pubilla, dürüst ve her gün değişen Katalan yemeklerini tam karşı sokaktaki Mercat de la Llibertat'tan tedarik ederek pişirir; yerlilerin sıraya girdiği bir öğle menüsüyle. Canelons, pazar balığı, özenle ve sıfır gösterişle hazırlanmış bir sebze tabağı; işte hafta içinin sağlam zemini. Birkaç sokak ötede Berbena, şef Carles Pérez de Rozas'ın hassas mevsimsel küçük tabakları ve sert bir doğal şarap listesi için ancak yirmi küsur kişiyi ağırlar; mahallenin günler öncesinden rezervasyon yaptırdığı bir Bib Gourmand'dır.
Gòtic'in de hangi kapıların açılacağını bilirseniz dürüst masaları vardır. 1987 yılından kalma, özenli ellerde yeniden doğan Cafè de l'Acadèmia; çini ve kirişli bir salonda esqueixada, köfte, romesco soslu salyangoz sunar; Plaça de Sant Just'taki terası eski şehrin en gizli kalmış oturma yerlerindendir. El Call'da La Vinateria del Call, mum ışığında bir salonda 160'tan fazla İspanyol şarabına karşı İberik paylaşım tabakları servis eder; Gòtic'in yerlilerin yaptığı biçimi.
Yukarıda, her turist güzergâhından uzakta, Sarrià iki sessiz ölçütü korur. Vivanda, pazarı Katalan platillos'una dönüştürür; havalar değişir değişmez dolan ağaçlıklı bir arka bahçesi vardır. Bar Tomàs ise sade, aydınlık bir köşe barıdır; yerliler öğle vakti, gizli tutulan bir çift sos sayesinde birçoklarının şehrin en iyisi olduğuna yemin ettiği patatas bravas için sıraya girer.
Santa Caterina pazarının yanında, Casa Mari y Rufo 1981'den beri turist tuzağının tam tersidir: minik, süssüz, sıkışık ve gürültülü bir aile salonu; pazardan gelen taze deniz ürünleri ve mevsimsel ev yemekleriyle, dürüst fiyatlarla sevilir. Bu salonların hiçbiri kamera için oynamaz; gelecek hafta yine gelecek müdavimleri için oynar.
Ders basit ve gösterişsizdir. Menünün kısa ve Katalanca olduğu, pazarın kokusunu alacak kadar yakın olduğu ve aynı yüzlerin geri döndüğü yerde yiyin. Kartpostalların ardına gizlenen şehir, kalabalığı geçip üç sokak yürümeye razı olan herkese cömerttir.
