Spaccanapoli şehrin en çok turist çeken koridoru ve aynı zamanda en iyi yemeklerinden bazılarının da evi. İki gerçek birkaç metre arayla yaşıyor. İşte tarihi merkezi nasıl gezeceğinizi ve oraya aitmişsiniz gibi nasıl yiyeceğinizi anlatıyoruz.
Napoli'nin Centro Storico'su — antik Yunan ve Roma sokak planının yoğun ızgarası, yerlilerin Spaccanapoli dediği uzun düz çizgiyle ikiye bölünmüş — neredeyse her ziyaretçinin vaktini geçirdiği yerdir ve bunun iyi bir nedeni var: Avrupa'nın en yoğun biçimde canlı kentsel semtlerinden biri. Aynı zamanda şehirdeki turist tuzaklarının en yoğun olduğu yer de burası, çünkü turistler basitçe burada. İyi haber şu ki Napoli'nin gerçekten harika yemeklerinden bazıları tam da bu sokaklarda duruyor. Maharet, aynı kalabalığın içinde dururken onları birbirinden ayırmakta.
Önce pizzayı ele alalım, çünkü Centro Storico onun en çok çekişilen sahasıdır. Via dei Tribunali pizzacılarla dizilidir; çoğu vasat ve sokağın ününden geçinir. Ama sokak aynı zamanda üzerindeki en ünlü adın da evi: Gino Sorbillo Antica Pizzeria — kuyruğuyla falanıyla ünü büyük ölçüde hak edilmiş gerçek bir tarihi aile pizzacısı, gerçi bu ün onu bir sirke çevirmiş olsa da. Birkaç adım ötede, Antica Pizzeria Di Matteo aynı güzergâhtaki daha yerli, daha radar altında kalan seçenek; fritti'si ve gösterişsiz, mükemmel pizzalarıyla seviliyor. Tribunali'nin dersi şu: gerçek olanla tuzak çoğu zaman yan yanadır; isimleri bilmeniz gerekir.
Tarihi merkezde biraz daha incelikli bir pizza için, Piazza San Domenico Maggiore'deki Palazzo Petrucci Pizzeria, şefin yönlendirdiği adrestir — ciddi Posillipo mutfağının pizzacı kolu, Centro Storico'nun en güzel meydanlarından birine kurulmuş; hamur ve malzemelerin, bir Napoliten pizzasının ruhunu kaybetmeden bir fine-dining duyarlılığı kazandığı yer. Bu sokaklarda konum ile kalite arasında seçim yapmak zorunda olmadığınızın kanıtı; sadece doğru meydanda doğru salonu seçmeniz gerekiyor.
Pizzanın ötesinde, tarihi merkez yerlilerin kendilerine sakladığı bir avuç trattoria ve osteria gizler. Spaccanapoli'nin hemen yanındaki Pendino bölgesinde bulunan Osteria Tandem, esasen güzelce uygulanan tek bir fikir üzerine sadık bir takipçi kitlesi kurdu: ragù — çeşitli biçimleriyle, ekmek ve inançla servis edilen ağır ateşte pişmiş Napoliten et sosu. Küçük, cana yakın ve tam da turist-tuzağı modelinin asla üretemeyeceği türden tek amaçlı bir yer. Ragù için gidiyorsunuz ve ragù işin bütün meselesi.
Üniversitenin yanında, Nilo semtinde, Antica Trattoria del Nilo gerçek bir aile trattoria'sıdır — Napoliten ev yemeğinin özü; makarna ve günün spesiyalleri, müdavimler ve ara sıra şanslı bir ziyaretçi için süslemesiz yapılır. Ve Centro Storico'nun kenarındaki Osteria da Carmela aynı öneridir: bir aile osteria'sı, otantik ve acelesiz; menüsü kısa ve mevsimsel, fiyatları dürüst. Bunlar devirden değil yerlilerden geçinen salonlardır ve lamine çok dilli menünün ve her yemeğin fotoğrafının panzehiridir.
Bu da kurallara işaret ediyor; İtalya'nın her yerinde işe yarayan ama burada iki kat önemli olanlara. Dışarıda hanutçusu, sizi içeri çağıran bir görevlisi ya da menüsünde yemek fotoğrafları olan herhangi bir yerden kaçının. Dört dilde lamine menülere ve akşam 6:30'da masaları dolu olan, hiçbir Napolitenin yemek yemeyi aklından bile geçirmeyeceği herhangi bir restorana şüpheyle bakın. Bunun yerine kısa menüler, akşam 9'da yerlilerle dolu salonlar, el yazısı spesiyaller ve müşteriliğinize karşı belli bir kayıtsızlık arayın — büyük trattorialar sizi kazanmaya çalışmaz; zaten bildiğinizi varsayarlar.
Ziyaretçilerin bitirdiği yerde bitirin, ama iyi bitirin: Piazza San Domenico Maggiore'deki Scaturchio'da bir kahve ve bir sfogliatella; Centro Storico'ya kuşaklar boyu çapa olmuş tarihi pasticceria. Eski şehrin en çok turist çeken meydanının ortasında durur ve hâlâ mükemmeldir — ki bu da tarihi merkezde yemek yemenin bütün paradoksunu tek bir adreste anlatır. Kalabalıklar ve kalite aynı zemini paylaşır. Sizin işiniz sadece hangi kapıdan geçeceğinizi bilmek ve artık biliyorsunuz.
