Çeşme Mekânlar

Dünyanın en büyük zeytinyağı müzesi, Klazomenai değirmen replikası, çalışan modern pres, restoran ve dükkân; Alaçatı'ya on yedi kilometre.

9,5 dönümlük gerçek bir çiftlik; kendi domatesini, biberini ve turşusunu, bir şelaleye bakan otuz üç tabaklık sofraya taşıyor

Köyün gerçek modern brunch yanıtı: kılık değiştirmiş bir açık büfe değil, bohem bir Çamlık bahçesinde smoothie bowl'lar ve detoks içecekler

Gemici ailesinin kendi Alaçatı etiketi, sakız kokulu beyaz ve Syrah, reçelleri ve zeytinyağlı sabunlarının yanında satılıyor

Yalnızca kahveye adanmış, taze kavurup bunu ciddiye alan küçücük bir mekân

Diyarbakır kömür ateşi ustalığının Ege ile buluşması; her gün ev sahibinin eşinin elinden çıkan taze meze eşliğinde

Alaçatı'nın ilk galerisi; köyün ressamları ve seramik sanatçıları 2005'ten beri burada sergiliyor

Limon ağaçlarının gölgelediği bir köşe bahçesi; serpme klasik kalıyor, pişiler ardı arkası kesilmeden geliyor, yanında çarşı sokağı tiyatrosu yok

Tek menşeli kahveyi asıl mesele olarak gören, yıl boyu açık bir kavurma evi

Paşadayı meydanında çalışan bir seramik atölyesi; çömlekler yerinde çekiliyor, uygulamalı olarak öğretiliyor

Çarşının hemen ağzında, kendi içkinizi getirebileceğiniz, aileden bir rakı-balık meyhanesi

Sezginer ailesi, kendi asmalarının altında baştan sona organik bir sabah kuruyor; uzanıp koparabileceğiniz üzümlerden sıkılmış üzüm suyunu önünüze döküyor

Kendine ait küçük bir kumsalı olan deniz kıyısı butik odaları

Kalıntılara birkaç adım mesafede, 322 yıllık Helenistik bir taş ev

Erythrai antik kentinin girişinde teras, Ildırı'nın günbatımı sırasının en açık ufuklu masası.

Tokoğlu sınırında 1994'ten beri kurulan Cumartesi pazarı, yarımadanın slow-food omurgası, köyün gerçek sosyal meydanı.

Demirel ailesinin el yapımı Alaçatı pastanesi, köyün gerçekten önemsediği doğum günleri için kullandığı sessiz tezgâh.

Şifne köy tarafında küçük bir balıkçı, Ferdi Baba bile fazla kalabalık geldiğinde.

Hacımemiş'te 130 yıllık bir taş ev bahçesi, serpme ciddiye alınıyor, bazlama hâlâ saçtan kalkıyor.

Akbulut ailesinin 2014'te açtığı Alaçatı gelato tezgâhı, Financial Times'ın dünya en iyi 25 butik dondurmacısı arasında, yüz elli rotasyonlu çeşit, her sabah yerinde dövülüyor.

1953'te Yugoslavya'dan göçmen Kadagan kardeşler tarafından kuruldu, yarımadanın tencere-yemeği geleneğinin arketipi, hâlâ aile elinde.

Eğlenhoca'nın kooperatif mandırası, yarımada keçilerinden küçük partilerle sepet keçi, deri tulum ve yağlı-acılı kopanisti.

Tomris Maravent'in 2004'te açtığı köşe kafesi, Alaçatı'nın sabit nabzı, sekiz masayla başlayıp köyün ortak salonuna dönüşen yer.

Yarımadanın specialty kahveyi kendi terimleriyle ele alan tek adresi, Guatemala, Kolombiya, Kenya, Etiyopya nöbetleşe; Hacımemiş'in müdavim odası.

Mordoğan iskelesinin orta sırasında, denize sıfır bir Karaburun balıkçısı, yat trafiğinin ulaşmadığı taze tezgâh.

Ovacık bağlarının içinde bir kahvaltı bahçesi, kendi şarabı, kendi reçeli, kendi menemeni.

Saip köyündeki Nihal Hanım'ın bahçesi, kırk çeşit ev reçeli, dağdan toplanan otlar, köy kadınlarının pişirdiği kahvaltı.

On iki yıllık bir Alaçatı kahvaltı durağı, Alaçatı çarşısına sessizce taşındı; otlu yumurta, doğru reçeller, gösterişsiz bir sofra.

Alaçatı ile Ovacık arasında, sadece rezervasyonla açılan bir tarla bahçesi, portakallı zeytini bile başlı başına yola değer.