Duomo'nun on dakika doğusunda kalabalık seyrelir ve şehir işine geri döner. Sant'Ambrogio, Floransa'nın gerçek pazar mahallesidir: kapalı bir hal, sabahları bir sebze meydanı ve mahalleyi onlarca yıldır doyuran lokantalar.
San Lorenzo yakınındaki Mercato Centrale şehrin ziyaretçileri için bir yemek katına dönüştüyse, Floransa hâlâ gerçek alışverişini Sant'Ambrogio'da yapar. Pazar iki kayıttan oluşur: öğleden hemen sonra toplanan açık hava meyve-sebze tezgâhları meydanı ve mahalledeki mutfakların yarısını besleyen, kasapların, balıkçıların ve peynir tezgâhlarının olduğu daha küçük kapalı bir hal. Öğleden önce gelin, aşçıların ne aldığını izleyin; mahalleyi herhangi bir anıtın öğretebileceğinden daha iyi anlarsınız.
Buranın tanımlayıcı masası Cibrèo takımyıldızına aittir. Fabio Picchi'nin restoranı, dilbilgisini terk etmeden Floransa mutfağını modern bir damak için yeniden yazdı; daha uygun fiyatlı trattoria olan Cibrèino, aynı mutfağın fikirlerini bir mahalle öğle yemeğinin temposunda sunar — eski ev kuralı gereği menüde makarna yoktur, ki bu yüzden daha da iyidir. Bitişikteki Cibrèo Caffè bu felsefeyi kahveye, pastaya ve Floransa'nın uzun öğleden sonrasına taşır.
Pazarın çevresinde çalışan şehir sade ve iyi yer. Kapalı halin tam içindeki bir tezgâh olan Trattoria da Rocco, pazar işçilerine başka yerde bir sandviç fiyatına oturmalı, tam bir öğle yemeği verir. Meydana bakan minik bir tezgâh olan Semel, bir şefin içgüdüsüyle hazırlanan yaratıcı panini'ler üzerine bir kült kurdu. L'Ortone aynı sokaklara daha sakin, daha çağdaş bir salon getirir ve Il Pizzaiuolo, şehrin başka bir tane bile edinmesinden çok önce burada gerçek Napoli pizzası çıkarıyor.
Yeni nesil, ritmi bozmadan yerleşti. Nugolo, her gün pazarı okuyan, malzeme odaklı, özgüvenli bir menü pişirir; bir mahallenin mumyalanmış değil canlı olduğunu gösteren türden bir yer. Daha tatlı bir şey için, Dolci e Dolcezze çoğunlukla Floransa'nın en iyi çikolatalı pastasını yapan pastane olarak kabul edilir — küçük, ciddi ve hiç reklama ihtiyaç duymamış.
Sant'Ambrogio, Floransa'yı bir müze değil bir şehir gibi görmeye razı ziyaretçiye ödül verir. Pazardan alışveriş edin, tezgâhtarların yediği yerde yiyin ve öğleden sonranın bir kahve masasında erimesine izin verin. Bu, kartpostal rafında görünmeyen şehir hâlidir ki tam da bu yüzden sabahınıza değer.
