İstanbul gece yarısında yavaşlamaz — tarzı değişir. Sekizde dolan restoranlar on bire kadar boşalır; gece yarısından sonra önemli olan yerler bambaşka bir hikâyedir.
Avrupa ile Asya saat dilimlerinin kesiştiği bir şehir, ister istemez gece yarısı sonrası saatlerle karmaşık bir ilişki kurar. İstanbul'un gece hayatı tek bir şey değil — her katmanı kendi mantığıyla işleyen, farklı bir müşteri profiline hitap eden, üst üste binmiş bir sistem.
İlk katman gece yemek dünyası. İstanbul'da geç yemek yeme geleneği gerçekten var (onda, on birde akşam yemeği şehir için olağan); bazı restoranlar turistler çoktan yatağa gittikten çok sonra gelenleri ağırlamak için kapısını açık tutar. Beyoğlu ile Kumkapı'nın meyhaneleri bunun en açık örneği: gece yarısına kadar yeni masa alır, son müşteri doyana kadar mutfağı kapatmazlar.
Meyhane katmanının altında ayrı bir bar dünyası var. Beyoğlu burada ağırlık merkezi — Asmalımescit'in şarap barları, Tünel çevresindeki bodrum caz mekânları, son on yılda eski matbaa atölyelerine ve depolara kurulmuş kokteyl barları. On birde ısınır, üçe dörde kadar ayakta kalırlar. Kalabalık yerli, müzik hissedilecek kadar güçlü ama sohbete izin verecek kadar sessiz, içecekler iddialı.
Gece daha da koyulaşınca Beşiktaş ile Kuruçeşme'nin gece kulübü hattı devreye girer. Bunlar gerçek kulüpler — gece yarısı ücretli girişe geçen, DJ setinin sabah iki üçe kadar zirve yapmadığı yerler. Bomontiada'daki Populist'in yeri biraz farklı: ne tamamen kapalı ne tamamen açık, konser, kulüp ve etkinlik arasında dolaşan; müzik mekânıyla mahalle meydanı arasında bir yere oturmuş eski bir bira fabrikası kompleksi.
Ve sonunda, gecenin sonunda, işçi kahvaltısının dünyası gelir. Şehrin en iyi işkembecileri ve börekçileri sabah beşte açıktır; çünkü o saatte gece vardiyasındakiler, kulüpten çıkanlar ve uykusuz entelektüeller hep aynı masada buluşur. Gösterişli yerler değildir. Gerekli yerlerdir.
