Münih, İtalyan mutfağını operasını ithal ettiği gibi ithal etmiştir — yavaşça, pahalı bir şekilde ve doğru yapmanın yüksek sesle yapmaktan daha önemli olduğu inancıyla. Şehrin bunun için en iyi odaları çoğunlukla merkezden bir tramvay yolculuğu uzaklıktaki konut sokaklarında ve yerliler bunu böyle tercih ediyor.
Almanya'da başka hiçbir yerde tam bu çizgide var olmayan belirli bir Münih-İtalyanı türü vardır. Ne Roma'nın trattorisi, ne Bologna'nın osterisi, ne de tugay-yürütümlü Milano salonudur (her üçünden de unsurlar ödünç almış olsa da). Elli yıllık Bavyera-İtalyan evliliklerinin, listede Tirol şarabının ve hafta sonu Bologna'ya uçup büyütmeyen bir müşteri kitlesinin ürünüdür. Tanınma noktası salondur: beyaz örtü, Bavyera anlamında hızlı servis, Alman-konuşan dünyadan ayrılmadan önce Alto Adige ve Friuli'de derinleşen bir şarap listesi. Yemek icat edilmemiştir; doğrudur.
Bogenhausen'daki Acquarello, 1989'dan beri klasik adrestir ve Mario Gamba'nın mutfağı, Alman metropolündeki bir İtalyan restoranının ne olması gerektiğine dair şehrin beklentisini hâlâ belirler. Yemek salonu (Liberty üslubu aynalar, beyaz keten, küçük bir araba boyutunda bir Murano avizesi) belirli bir dönemin doğrudan nakledilmiş bir Milano salonu izlenimi verir ve bu nedenle daha iyidir. Tadım menüsü klasikleri çalıştırır: enginar ve Parmigiano ravioli, masada kesilen tuz kabuğunda branzino, safranlı risottoyla ossobuco. İki Michelin yıldızı, dört bin etikete uzanan bir şarap mahzeni ve on beş yıldır aynı Salı masasını rezerve eden bir müşteri kitlesi. Yerliler 'düzgün İtalyan' dediklerinde kastettikleri budur.
Schwabing'in kendi versiyonu vardır. Hohenzollernstraße'nin hemen yanındaki Görresstraße üzerindeki Trattoria La Fiorentina daha sıkı bir format çalıştırır: açık mutfak, yirmi koltuk, sabahki İtalyan toptancısından ne geldiğine bağlı günlük tablo. İşaretleyici sipariş bistecca alla fiorentina'dır (bir kilo kemikli Toskana eti, kömür-ızgara, masa için dilimlenmiş); salon bunun için kurulmuştur. Sahiplerinin Floransalı aile soyu tüm programdır; eti doğrudan ithal ederler ve fiyatlandırma bunu yansıtır. Burası bir değer salonu değildir. Bir inanç salonudur.
Daha serin ve giriş olmadan bulunması daha zor olan, Residenz'in arkasındaki aynı Brenner ahır kompleksinde gizli Brenner Operngrill'in İtalyan kardeş işletmesidir. Öğle ızgarası ünlü salondur; akşam yemeği için açılan daha küçük makarna-ve-grappa mahzeni daha sessiz, daha odaklı programdır. Makarna haftada iki kez Veneto'daki tek bir üreticiden gelir. Yemeğin sonundaki grappa flighti, salonun ithal ettiği yedi distilatörü masaya öğretmek için ayarlanmıştır. Maximilianstraße'de görülmek istemeyen Münih sanayi aileleri burada yer.
Isar'ın diğer tarafında, Haidhausen'da, Mangostin'in İtalyan-Bavyera çapraz programı farklı bir projedir: yüzeyde Asya-etkili İtalyan, ama altta yatan teknik doğrudan Acquarello okulundandır. Kışın trüflü linguine ve yaz sonunda burrata-ve-incir kursu işaretleyicilerdir. Müşteri kitlesi yarı Fransız Mahallesi göçmenleri yarı Münih tasarım endüstrisi; salon, tempo ve ses açısından şehrin daha ilginç salonlarından biridir.
Bu salonları birleştiren şey, ne olmayı reddettikleridir. Operatik kayıtların çaldığı İtalya-temalı pizzacı değildirler. Alp kayak otellerinin tatil-İtalyanı değildirler. İthalatlarını ciddiye alan bir şehir tarafından ciddiye alınan bir göçmen mutfağıdır, orijinali yeterince iyi bilen ve onu orijinal düzeyde uygulanmış olarak talep eden bir müşteri kitlesini beslemek üzere kurulmuştur. Birkaç gece için uçan ve 'İtalyan için iyi bir yer' soran İstanbullu kozmopolit, bu salonların inşa edildiği okur kitlesidir. Hedef rezervasyon için Salı veya Çarşamba Acquarello; Floransalı ızgara gecesi için Perşembe La Fiorentina; gezi uzarsa Cuma akşamı için Brenner'ın makarna mahzeni. Hiçbiri kartpostal bölgesinde değildir. Hepsi şehrin İtalyan çizgisini olduğu hâle getiren şeydir.
