Gezinin hatırladığı kahvaltı salonu. Kahvaltı Paris'in en iyisi olduğu için değil — değil — ama salon, Paris'in geri kalanının bir İstanbullu ziyaretçi için çözmeyi reddettiği bir sorunu çözüyor: hem zarif hem yavaş olması gereken sabah.
Paris kahvaltısı kâğıt üstünde ince bir öneri. Tezgâhta bir kruvasan, fazla kısa çekilmiş bir espresso, yarısı okunmuş bir Le Monde, tabakta bozuklukla hesap. Parisli için kahvaltı bir öğün değil; uykuyla gün arasındaki bir menteşe. Şehrin çoğuna bu yeter. Üç günü, erken bir akşam yemeği rezervasyonu ve iki saat süren bir kahvaltı sofrasının derin kültürel hafızasını taşıyan İstanbullu için Paris kahvaltısı yanlış biçim. Geziye, bir Paris salonunda İstanbul temposu işleten bir kahvaltı yeri lazım.
Le Bristol'ün Café Antonia'sı, okurun açıkça sözleşmeden üzerinde buluştuğu cevap. Kahvaltı hava izin verdiğinde avlu bahçesinde, vermediğinde ahşap kaplamalı salonda servis ediliyor; biçim kasıtlı yetmiş beş dakikalık versiyon: taze viennoiserie sepeti, fırının mouillette'leriyle bir rafadan yumurta, Maison'un kendi üreticisinden şarküteri tabağı, okurun üçüncü tabak gibi ele aldığı bir peynir seçkisi. Kahve gümüş demlikten geliyor. Taze meyve suyu masada sıkılıyor. Faubourg Saint-Honoré couture caddesi, kahvaltı bittiğinde dört dakikalık yürüme mesafesinde; havaalanı diğer yönde kırk beş dakika.
Diğer saray kahvaltıları aynı çizgide işliyor. Plaza Athénée'deki La Galerie, okurun yönetim kurulu sabahı için kullandığı lobi kahvaltısını tutuyor: aydınlık, yüksek pencereli, Bristol avlusundan daha hızlı uyanan salon. Mandarin Oriental'daki La Verrière cam çatı altı versiyonu yapıyor. Costes Salon, rue Saint-Honoré butiğinin açılış saatini bekleyen okur için Faubourg tarafında kahvaltı veriyor. Her mekânın bir işlevi var. Merkezi Le Bristol tutuyor; çünkü avlusu, açık bir Mayıs sabahında, şehrin İstanbul Boğaz terası kahvaltısına his olarak en yakını — açık hava, yüksek taş duvarlar, sizi itmeyen yavaş bir servis.
Bu biçimi özellikle İstanbullu için işler kılan o menteşe işlevi. İstanbul-Paris uçuşu erken iner (sabah Turkish Airlines, Charles de Gaulle'e dokuzdan önce) ve okur tarih boyunca ilk sabahı kötü kullanmıştır: 11:00'de jet-lag içinde otel kahvaltısı, ilk müze saati boşa, ilk akşam yemeğine aralarda gerçek bir öğün olmadan oturulması. Bristol kahvaltısı, varışın ertesi sabahı 10:30 için ayırtıldığında günü yeniden kuruyor. 11:45'e kadar kahvaltı, bir İstanbul sabahının yaptığını yapmış oluyor (bedeni zemin seviyesine yavaşlatmış, geziyi yerine oturtmuş); 13:00'te okur Petit Palais'de ya da Jacquemart-André'de, gün gerçekten başlıyor.
Rezervasyon +33 1 53 43 43 00'a bir telefon, özellikle avluda kahvaltı isteyerek. Hafta içi otel dışı misafir için masayı sorunsuz tutuyorlar; hafta sonu bir haftalık önceden bildirim gerekiyor. Hesap kabaca on birinci bölgede rahat bir öğle yemeğinin maliyeti kadar; düşük değil ama salonun verdiği için doğru fiyat.
Gezinin yapmaması gereken şey, Bristol kahvaltısını tek seçenek sayıp üç kez rezerv etmek. Her yıl gelen okur döndürür: ilk sabah Bristol, üçüncüde Plaza La Galerie, beşincide Mandarin Verrière, rue Saint-Honoré sabahı için Costes. Her mekân günün farklı bir yönüne hizmet eder. Bristol avlusu yavaşlaması gereken sabah için. Plaza hızlı başlaması gereken sabah için. Costes alışverişe çıkılacak sabah için. Mandarin yağmur yağdığı sabah için.
Her İstanbullunun nihayetinde Le Bristol kahvaltısında bitmesinin sebebi marka ya da kruvasan değil. Avlunun, bir iş günü hafta içinde, Paris'in aksi takdirde vermeyi reddettiği bir salon olması: dizüstü görünmeyen, telaşı olmayan, devir tablosuna bakan bir maître d''nin olmadığı yavaş bir umumi mekân. İstanbul'da bunlardan yüz tane var. Paris'te altı tane var; Le Bristol'ünki en merkezi olanı. Gezi orada bitiyor, çünkü gezinin buna ihtiyacı var.
