Gümüşlük'ün ünü günbatımı, ama koy ancak doğru salona doğru saatte gelirseniz teslim ediyor. Pratik, görüşlü bir tarife.
Gümüşlük günbatımı gerçek bir şey — Haziran ile Eylül arasında Tavşan Adası ile liman ağzı arasında uzanan ışık çizgisi yaklaşık kırk dakika tutuyor ve durgun bir akşamda koy parlatılmamış pirinç rengine dönüyor. Ama koy aynı zamanda rezervasyon saatinde on beş dakikalık bir hatanın yedi üzerinden bir akşamı dörde çevirdiği kadar küçük. Salonların farklı günbatımları var ve kural her birinin belirli bir saatte girilmek istemesi. Saati doğru tutturursanız Gümüşlük yarımadanın hiçbir yerinin yapmadığını yapıyor. Yanlış tutturursanız marinada yemek yemiş olabilirdiniz.
En erken hamle limanın arkasındaki tepede, Limon'a ait. Limon'un terası begonvil ve eski asmaların altından batıya bakıyor ve bu salonla ilgili işin püf noktası, güneşin masaya suya değmesinden yaklaşık doksan dakika önce ulaşması. Temmuz'da altı buçukta, geç Ağustos'ta altıda gelmek istiyorsunuz. Odun fırını böreği ve bir kadeh Ege beyazı o ilk saate ait; gökyüzü pembeleşene kadar mutfak gecenin içine yerleşmek için doğru zamana sahip oluyor ve Bodrum'un çoğunun yapamadığı kuzu (Limon düzgün yapıyor) mum ışığında değil renkte çıkıyor. Yaz ortasında yediden sonra rezervasyon yapmak salonun en iyi yapabileceğinin yarısını boşa harcıyor.
Mimoza aynı sorunun sahil cevabı. Suda uzun taş teras, gün-teknesi avı tahtaya tebeşirle yazılmış, masalar Ağustos gecelerinde iki seans derin tutuluyor. Günbatımı buraya farklı geliyor: liman akşam için yola çıkan küçük ahşap teknelerle doluyor, ışık düzleşiyor ve bütün koy bir anda altına dönüyor. Pencere geç Haziran'da yedi-on beş ile sekiz arası, Eylül ortasında altı kırk beş ile yedi on beş arası. Yediden önce rezervasyon, mutfağın hâlâ öğle servisinde olduğu ve meze tezgâhının akşam için yeniden kurulmadığı anlamına geliyor. Ağustos'ta sekizden sonra rezervasyon size koyun altın yarısına mal oluyor ve doğal ışık isteyen bir yemeğin mum ışığı versiyonunu getiriyor.
Ali Rıza'nın Yeri daha eski kurallarla işliyor. Aile, limanın başını 1962'den beri tutuyor ve salon fotoğrafın değil teknelerin ritminde işliyor. Günbatımı penceresi burada hedef değil. Beş buçukta suda bir aperitif için geliyor, renk değişimini kaplayan uzun bir meze masasında kalıyor, balığı dokuzda yiyorsunuz. Kediler kemikler için masanın yanında bekliyor. Bu, Limon akşamı ya da Mimoza akşamı değil; daha eski Gümüşlük akşamı, ve uzun süreli ziyaretçinin en sık geri döndüğü olan.
En çok fotoğraflanan Gümüşlük günbatımı Tavşan Adası geçidinden olanı (düşük gelgitte yürüyerek geçebileceğiniz batık taş şeridi). Yerlilerin uyguladığı kural, ışık gitmeden önceki yarım saatte yürümek, güneşin ufka değdiği anda değil. Güneş suya değdiğinde geçit kalabalık; otuz dakika önce sessiz, ışık daha iyi ve rengin başladığı zaman masaya dönmüş oluyorsunuz. Günbatımını masadan çekin, geçitten değil; fotoğrafta yirmi başka kişiyi aktif olarak istemiyorsanız.
Koyun kötü yaptığı şey geç akşam yemeği. Gümüşlük Türkbükü tarzı bir gece yarısı salonu değil; mutfaklar on yıl öncesine göre daha erken kapanıyor ve geçiş sezonunda dokuz buçuktan sonra rezervasyon menünün geriye kalan ne varsa ona daralma riski taşıyor. Gümüşlük gecesini uzatmak istiyorsanız yemeği on buçuğa kadar bitiriyor, yolun bir yerinde bir kadehle limana doğru geri yürüyor ve köyün etrafınızda kapanmasına izin veriyorsunuz. Daha geç olan başka bir akşam ve Gümüşlük onun için doğru köy değil. Geç saatler için Tilkicik'e ya da Yalıkavak'a sürün.
Sıkıştırılmış kural şöyle görünüyor. Altı buçukta Limon, rengi kateden uzun, lamba ışıklı masa için. Yedi-on beşte Mimoza, sahil altın yarım saati için. Beş buçukta Ali Rıza, ışığın tamamı boyunca uzanan eski Gümüşlük gecesi için. Üç gecelik bir gezide bu sırada yapılırsa koy hikayesinin tamamını anlatıyor. Başka herhangi bir sırada yapılırsa, ikisinde iyi yemiş olacaksınız ve herkesin Gümüşlük hakkında özelmiş gibi yazmaya devam etmesinin sebebini merak edeceksiniz.
