Türkbükü bir yerden çok günlük bir tarife — saatleri doğru okursanız koy size açılır, yanlış okursanız bir sezonu boşa harcamışsınızdır.
Türkbükü adreslerle değil saatlerle çalışıyor. Koy yeterince küçük ki herkes gün boyunca aynı bir düzine salonda çakışıyor, ve burada yazı geçirenler bu tarifeyi İstanbulluların trafiği okuduğu gibi okuyor: sezgiyle, kontrol etmeden. Yanlış anda gelirseniz en iyi masa bile yerinde durmaz. Doğru anda gelirseniz öğleyin yanından geçtiğiniz bir beach platformu, akşam sekizde gecenin merkezi oluverir.
Sabah teknelerin ve neredeyse başka kimsenin değil. İskeleler sessiz, şezlonglar hâlâ yerleştiriliyor, mutfaklar mizanplas zamanında. Bu, sahili yürümenin, Maçakızı'nın altındaki kayalardan ilk misafirler uyanmadan önce yüzmenin, süssüz bir yerde kahve içip günün gazetelerini okumanın saati. Koy bu pencerede en güzel ve en boş halinde. Çoğu ziyaretçi bu saati tamamen kaçırıyor.
Geç sabahtan öğleden sonraya uzun öğle yemeği. Koyun iskele masaları sonraki dört saat için planı olmayan bir şirketle yavaş yavaş doluyor. Tekneler iskelelere gelmeye başlıyor ve iki üç sıra demir atıyor; Maçakızı'nın iskelesi saat bire kadar küçük yüzen bir köye dönüşüyor. Burada öğle yemeği bir öğünden çok bir konum; bir masa kapıyor ve günün oradan geçmesine izin veriyorsunuz. Balık bütün, şarap soğuk, sohbet kimin şehirde olup olmadığına doğru kayıyor.
Beşten yediye koyun altın penceresi. Işık düzleşiyor, deniz duruyor ve Türkbükü günlük tiyatrosunu sahneye koyuyor: herkes bir beach platformundan bir duşa, bir akşam masasına geçiyor, sokaklar kısa bir süre ıslak saçlı gelenlerle dolu. Bu, Lacivert ile Maçakızı arasındaki iskeleyi yürüdüğünüz, DAZE veya Galia'daki kokteyllerin tam yerine oturduğu, Scorpios'un öğleden sonra lounge'undan akşam setine geçtiği saat. Saat kısa. Bilinçli kullanın.
Akşam yemeği geç ve iki tempoda. Klasik salon (begonvil altındaki Lacivert, Maçakızı tepesindeki Ayla) uzun, yavaş Ege temposunu koruyor: birçok küçük tabak, masa için tek balık, saatlerce sohbet. Çağdaş salon (Hakkasan, Roka, Kurochan, Gigi) daha hızlı ve daha gürültülü, ithal şef isimleri ve tadım odaklı menülerle. Yerliler bir hafta boyunca ikisi arasında dönüşüm yapma eğiliminde. Her gece birini ya da diğerini yapmak tam bir tasnif hatası.
Gece yarısından sonra koy kendini bir kez daha yeniden düzenliyor. Scorpios, gece bir gibi Türkbükü'nün çoğunun bitirdiği yer; müzik bunu ciddi düşünen insanlar tarafından programlanmış, pist öğle yemeğinden beri hareket halinde olan bir kalabalıkla dolu. Otele dönüş, tekrar sessizleşmiş bir koy boyunca, demirde aydınlatılmış tekneler, su simsiyah ve tamamen durgun. İki buçuğa kadar tek ses bir direkteki halat.
Türkbükü size bir şey öğretiyorsa, o da Bodrum'da iyi bir günün bir restoran listesi olmadığı. Bu, her biri farklı bir salona ait, her biri kendi ışığında onurlandırılmayı talep eden saatlerin bir dizisidir. Ritmi doğru tutturun, tek bir Temmuz günü bir yüzme, uzun bir öğle yemeği, günbatımı kokteyli, sessiz bir akşam yemeği ve bir kulüpte geç bir saat (hiç aceleye gelmeden) barındırabilir. Koyun özel armağanı bu, ve aynı ailelerin her yaz geri dönmesinin sebebi de bu.
