Çeşme Klasik

Ayşenur Mıhçı'nın çiftlikten sofraya Ege mutfağı, yarımadanın tek Michelin Bib Gourmand ve Yeşil Yıldız sahibi.

Kaleden birkaç sokak ötede, Michelin Rehberi'ne girmiş aile osterya'sı; günlük balık ve meze, marina zammı olmadan.

1975'ten beri Dalyan limanında, bir Çeşme balıkçısının nasıl olması gerektiğini tanımlayan adres.

Kabak ailesinin marina yakası, günün balığı tahtadan okunur, rakı sorulmadan gelir.

Türkiye'nin ilk istakoz salonu, Tuğrul Erol'un 1974'ten beri Çiftlikköy'de tuttuğu adres ve Vedat Milor'un yıldan yıla aynı seviyede bulduğu nadir Ege restoranı.

Damla sakızlı dondurmanın 1945'te doğduğu İnkılap Caddesi köşesi, Mersin ailesinin üçüncü kuşağa taşıdığı pastane.

Şef-sahibi her zeytini ve peyniri kendi elleriyle temin ediyor, sonra sabahı yavaş köy kahvaltısı lehine sabit bir serpme savunmasına dönüştürüyor

Köyün en eski rakı-balık sofrası, 1950'den beri aynı ailenin elinde

Üç kuşaktır Ege sakızını tek bir Uğur Mumcu tezgâhında işliyor; 1945'ten beri sakızlı dondurma, kurabiye ve kaynağından reçeller

Sakızlı muhallebinin asıl evi, yirmi yıldır Türkiye'nin geri kalanının kopyalamaya çalıştığı tarif buradan çıkıyor.

Demirel ailesinin el yapımı Alaçatı pastanesi, köyün gerçekten önemsediği doğum günleri için kullandığı sessiz tezgâh.

Burunda İtalyan eğilimli Akdeniz mutfağı, makarna, taş fırın pizza ve Ege balığı; uzun deniz manzaralı akşam yemekleri için kurulmuş bir salon.

Hacımemiş'te 130 yıllık bir taş ev bahçesi, serpme ciddiye alınıyor, bazlama hâlâ saçtan kalkıyor.

Akbulut ailesinin 2014'te açtığı Alaçatı gelato tezgâhı, Financial Times'ın dünya en iyi 25 butik dondurmacısı arasında, yüz elli rotasyonlu çeşit, her sabah yerinde dövülüyor.

Hacımemiş'in 1963'ten beri çalışan dut ağacı köşesi, köyün klasik Türk kahvesi sırası, specialty dalgasının dokunmadığı yer.

1993'ten beri balıkçı limanında işleyen aile salonu; marina etrafında kurulmadan önce de buradaydı, hâlâ Port Alaçatı'yı tarif ediyor.

1981 tarihli Çeşme balıkçısının köy içi şubesi; soğuk rakı ve bütün ızgara levrek için eski şehir bekçisi.

Kabak balıkçı hanedanının Şifne'deki ilk adresi, sessiz olanı, yerlilerin hâlâ gittiği.

1953'te Yugoslavya'dan göçmen Kadagan kardeşler tarafından kuruldu, yarımadanın tencere-yemeği geleneğinin arketipi, hâlâ aile elinde.

Tomris Maravent'in 2004'te açtığı köşe kafesi, Alaçatı'nın sabit nabzı, sekiz masayla başlayıp köyün ortak salonuna dönüşen yer.

1974'ten beri Uğur Mumcu'daki tezgâh, Çeşme kumrusunun ailenin yazdığı tarifi: domates, sucuk, kaşar, kestirme yok.

Marina kıyısında balık ve Ege mezeleri; adını sessizce karşı kıyıdan, Sakız'ın küçük balıkçı köyünden alıyor.

Sertan'ın Yıldızburnu burnundaki küçük balık salonu, su kenarı masalar, keskin mutfak ve Çeşme ölçüleriyle hâlâ mantıklı fiyatlar.

Mordoğan iskelesinin orta sırasında, denize sıfır bir Karaburun balıkçısı, yat trafiğinin ulaşmadığı taze tezgâh.

Roberto Fracasso'nun Hacımemiş avlusu, Alaçatı'da fırının başındaki pizzaiolo'nun gerçekten İtalyan olduğu tek adres.

On iki yıllık bir Alaçatı kahvaltı durağı, Alaçatı çarşısına sessizce taşındı; otlu yumurta, doğru reçeller, gösterişsiz bir sofra.

2009'dan bu yana Yılmaz ailesinin Çiftlikköy sahil terası, Sakız Adası karşıdaki en sessiz Çeşme balık masasının adresi.

Alaçatı ile Ovacık arasında, sadece rezervasyonla açılan bir tarla bahçesi, portakallı zeytini bile başlı başına yola değer.

Köyün yüz yıllık papaz evinde otuz yedi yerli butik şişe, şömine, üst katta üç oda, Alaçatı'nın şarap ününü kuran bar.