İstanbullular Nereye Gidiyor?

Şef Fatih Tutak, Türkiye'nin yalnızca iki adet iki yıldızlı Michelin restoranından birinin başında. Tokyo'da Nihonryori Ryugin'de, Kopenhag'da Noma'da çalıştıktan sonra Bomonti'ye dönüp Anadolu mutfağını kendi avangart filtresinden geçirdi. Tadım menüsü on iki kursluk, deneyim yaklaşık üç saat sürüyor; rezervasyon iki üç hafta öncesinden gerekiyor. Bir İstanbullu, Türk mutfağının uluslararası bir şefin elinden çıkmış en iddialı versiyonunu görmek isteyen bir misafirini tereddütsüz buraya getirir.

SALT Galata'nın eski Osmanlı Bankası binasında, Maksut Askar yıllardır kaybolmakta olan Anadolu tariflerini gün yüzüne çıkarıyor. Bir Michelin yıldızı ve sürdürülebilirlik için Yeşil Yıldız sahibi; iki ödülü birden taşıyan Türkiye'deki sayılı mekândan biri. Kadim buğday türleri, fermente preparasyonlar, unutulmaya yüz tutmuş köy tatlıları menüsünde. Tarihi bir bina, çağdaş bir mutfak, açık bir entelektüel duruş, Anadolu'nun gastronomik kültürel haritasını çıkarmaya yönelik bu girişim, İstanbul'un en politik fine dining mekânı.

Çiya Sofrası bu listede yer alan en ucuz fine dining deneyimi; ve aslında resmi olarak fine dining bile değil. Musa Dağdeviren onlarca yıldır Anadolu'nun unutulmuş köylerinden tarifleri toplayıp Kadıköy'de bir sıra evde uyguluyor; kendi yayını Yemek ve Kültür var, Netflix Chef's Table'da bir bölümü oldu. Öğle saatinde gidin, tezgâhta o günün yemekleri durur, parmağınızla gösterirsiniz. İki kişilik bir hesap, üst düzey bir restoranın aperatif faturasından bile daha düşük; ama kültürel bilgi yoğunluğu bu listenin en üstünde.

Fatih Tutak'ın ikinci mekânı; Peninsula Istanbul'un üst katında, Galataport tarafında, Boğaz boyu açık. Ana mutfak temayı Türkiye'den Çin'e uzanan İpek Yolu üzerinden kuruyor: Anadolu malzemeleriyle Orta Asya, Kore ve Japon teknikleri. TURK Fatih Tutak'tan ayrılan yanı, daha az ritüel, daha çok paylaşımlı tabaklar olması; iddiası eşit, atmosferi daha sosyal. Boğaz'ın açık olduğu bir teras akşamında, sofistike bir misafiri (özellikle yemek dilinden anlayan birini) etkilemek istiyorsanız buradan başlayabilirsiniz.

Bebek'te, Bebek Hotel'in içinde, Boğaz'a doğrudan bakmayan ama içeride kendi sessizliğini kuran bir omakase odası. Bir Michelin yıldızı sahibi, Japon Şef Nagaya'nın disiplini öne çıkıyor: balık seçimi, bıçak işi, sıralama; her şey törenle yapılıyor. Yirmi dört kişilik kapasite, neredeyse tamamı counter, yani şefin önünde oturuyorsunuz, her tabağın hazırlanışını izliyorsunuz. İstanbul'da gerçekten Tokyo'daki bir omakase deneyimine en yakın yer; ve fiyat olarak Tokyo'dan hâlâ daha makul.

Ritz-Carlton'ın içinde, iki katlı bin metrekarelik bir mekân, panoramik Boğaz manzarası. Nobu uluslararası bir marka, ve İstanbul şubesi markanın klasiklerini (black cod miso, yellowtail jalapeño, rock shrimp tempura) kendine yakışır biçimde uyguluyor. Yerli bir İstanbullu için Nobu, biraz da bir 'denedim' faktörü taşır; ama yıllar içinde işini sağlam tuttuğu, mutfak kalitesini düşürmediği için listede yer alıyor. Boğaz manzaralı masa için rezervasyonda özellikle istemek lazım, ki bunu yapın.

Yeniköy'de küçük bir bahçeli ev; içeride Şef Zeynep Pınar Taşdemir'in sebze ekseni etrafında kurguladığı Michelin yıldızlı menü. Araka, ana karakteri etten alan bir İstanbul fine dining geleneğinin tam tersi, burada mevsimlik sebzeler, otlar, taze tahıllar başrolde, ve hiçbir tabak vejetaryen olduğu için 'eksik' hissini vermiyor. Bahçede oturulan bir ilkbahar akşamı, Araka deneyiminin zirvesi. Sebzeyi ciddiye alan, dünyada başka mutfaklar görmüş bir misafiri buraya getirin; alacağı not yüksek olur.

Çırağan Sarayı Kempinski'nin içinde, Osmanlı saray mutfağının en kapsamlı çağdaş yorumu. Avizeleri, mermer sütunları, Boğaz'a açılan saray pencereleri ile mekânın kendisi başlı başına bir gösteri. Sultan sofralarından gelen tarifler (pilavlar, etler, hoşaflar) modern presentasyonla servis ediliyor. Genç ve trend takipçisi bir mekân arayanlar için değil; ama dışarıdan gelen biriyle 'İstanbul'un imparatorluk geçmişi mutfaklarda nasıl yaşıyor' sorusuna cevap vermek isteyenler için listenin en doğru cevabı. Klasik kıyafet rica edilir.

Wolfgang Puck'un Beverly Hills'deki efsane mekânının İstanbul versiyonu, St. Regis Nişantaşı'nda Abdi İpekçi Caddesi'ne bakıyor. Kaliforniya-Asya füzyonu (susam konilerinde tuna tartare, zenci somon, taze pizzeti) ve markanın global standartlarını koruyan bir mutfak. Nişantaşı'nın işyemeği saatlerinde dolu olur, akşamları biraz daha 'iddialı' bir ambiyansa kayar. Şehirdeki uluslararası restoran zincirleri arasında en güvenli olanlardan biri; gerçekten Beverly Hills'deki kıvamı veriyor.

Türkiye'nin ilk vegan fine dining restoranı; açıldığı ilk yıl Michelin Yeşil Yıldız aldı. Kuzguncuk'ta, Asya yakasının sakin köşelerinden birinde; Şef Bahtiyar Büyükduman zero-waste prensibiyle çalışıyor. Mevsimlik tadım menüleri, sebzeyi yan ürün olarak değil ana kimlik olarak kuruyor, ve bunu bir politik tercih gibi değil, bir mutfak iddiası gibi sunuyor. Kuzguncuk'un tarihi sokak dokusu içinde yemekten önce bir yürüyüş, mekânın deneyimine ekleniyor.

Etiler'de, Dilhayat Sokak'ın iç kısımlarında, dışarıdan dikkat çekmeyen bir cephe; içeride bir Michelin yıldızı taşıyan ve menüsünü sık sık değiştirmesiyle bilinen bir mutfak. Arkestra'nın imzası, beklenmedik kombinasyonlar ve teatrali abartmadan kullanan bir sunum dili. Mevsim ve şefin o dönem ilgilendiği bir tema üzerinden kurulan tadım menüsü, her ziyaret için farklı; bu da onu sürekli müşteri tabanı yüksek bir mekân hâline getiriyor. Şehirde 'bu hafta nereye yemeğe gidelim' sorusunun düzenli cevaplarından biri.

Park Hyatt Maçka Palas'ın içinde, dört kuşaklık Cipriani ailesinin İstanbul ayağı. Bellini kokteyli buradan değil ama formülü dünyaya buradan bağlı; carpaccio alla Cipriani'nin orijinal ailenin reçetesi, gnocchi'leri ev yapımı buffalo ricotta ile. Maun duvarlar, kahverengi deri sandalyeler, parlak çelik detaylar, sahte bir tarihi yansıtmıyor, gerçek bir markaya yaslanıyor. Geleneksel İtalyan fine dining'i, Nişantaşı'nın klasik tarafıyla kesiştiği yer. Sektörde uzun yıllardır çalışan kıdemli garsonlar, mekânı bir aile toplantı yerine dönüştürüyor.

Lucca, 2004'ten beri Bebek sahilinin en tanımlı mekânlarından biri, yıllar içinde kim Bebek'te yaşadıysa, kim Bebek'te bir akşam geçirdiyse, bir noktada Lucca'da oturmuştur. İtalyan mutfağı ile Türk misafirperverliğini birleştiren bir formülü var; trüflü makarna ve deniz mahsullü ana yemekleri yıllardır tutuyor. Terastan oturulan bir akşam, Boğaz hattının en güzel manzaralarından birini sunuyor. Yerli müşteri profili, Lucca'yı zincir restoran psikolojisinden uzak tutan başlıca etken. Rezervasyonda terası mutlaka isteyin.

1952'den beri Bebek'te, gösterişten uzak bir cephe ve içeride yetmiş yıllık bir reçete koleksiyonu. Bebek Balıkçı, deniz kestanesi taraması ile bilinir, başka hiçbir yerde aynı şekilde yapılmıyor; bu tek başına buraya gitmek için yeterli sebep. Boğaz'ın günlük taze balıklarını, hafif ekşili klasik mezelerle servis eder; mevsime göre değişen fiyat ve menü, ciddi balık severlerin radarında. Bebek'te yaşayan biri için Lucca yeni nesil, Bebek Balıkçı ise mahallenin hafızası.

Kuruçeşme'de, sahil yolundan biraz içeride, küçük bir omakase counter'ı. Inari'nin balıkları düzenli olarak Tokyo Tsukiji pazarından geliyor; bu İstanbul'da yapılması zor olan bir taahhüt, ve mekânın tutarlı kalitesinin temelinde bu tedarik var. On iki kişilik counter neredeyse her gece dolu; rezervasyon kritik. Sankai'den ayrılan yanı, biraz daha samimi bir ortam ve daha geleneksel bir Edo-mae odaklı menü kurgusu olması. Bebek-Kuruçeşme hattında akşam yemeği için omakase isteyen biri için, Inari mahallenin en sağlam adresi.

1966'dan beri Tarabya marinası kıyısında; Boğaz balık restoranlarının prototipi sayılabilir. Ön kısımda taze balık vitrini, yirmi altı çeşit günlük, mevsime göre. Üst kat masalarından marina ve Boğaz manzarası, alt katta klasik resimlerle dekore edilmiş bir salon. İstanbullu aileler için Kıyı, bir nesilden diğerine geçen bir restoran; doğum günleri, mezuniyetler, anneanne torun yemekleri burada yapılıyor. Michelin tavsiyesi sonradan geldi; mekân bunu bilmeden de doğru yapıyordu zaten. Hafta sonu öğle yemeği, en ideal zaman.

Boğaz'ın en kuzeyinde, Rumeli Kavağı'nda, şehirden 45 dakikalık bir yolculuk gerektirir, ve bu mesafe filtrenin kendisi. Kahraman Altun'un kalkanı, Karadeniz'in daha az tuzlu sularından geliyor; et yoğunluğu yüksek, doku belirgin; İstanbul'da kalkan denince çoğunlukla buradan bahsediliyor. Michelin Rehberi'nde yer alıyor. Hafta sonu kalabalık olur, hafta içi öğleden sonra bir yolculuk yapın; Sarıyer'den balıkçı köyüne uzanan yol, mekâna gidiş süresinin yarısı kadar değerli.

Asya yakasında, Çengelköy'ün merkezinde, yedi yüz seksen ila dokuz yüz yaşında olduğu tahmin edilen bir çınar ağacının altında bir çay bahçesi. 24 saat açık; dışarıdan yiyecek getirmenize izin veriyor; kahve dört liraya çay üç liraya. İstanbul'un turistik mantığının tamamen tersi bir mekân, iddiasız, ucuz, mahalleli. Boğaz manzaralı bir köy yerleşiminde, ağacın altında üç saatlik bir öğleden sonra; turistik akslarda bulunamayacak bir İstanbul deneyimi. Cumartesi sabahı simit ve kahvaltılık satın alıp ağacın altında oturun.

Çiftehavuzlar'da küçük bir bistro; Şef Kaan Sakarya ve Derin Arıbaş Paris'te üç yıldızlı Astrance'da çalıştıktan sonra İstanbul'a dönüp burayı kurdular. Michelin Rehberi'nde, Gault & Millau tavsiyeli. Mutfak Avrupa-Türk füzyonu üzerine kuruluyor; sokak yemeği esprisini fine dining presentasyonu ile birleştiriyor. Counter koltukları evin en iyileri, açık mutfağı izleyerek yemek tüm deneyimi farklılaştırıyor. Pazartesi kapalı, hafta sonları rezervasyon zor; çarşamba akşamı sweet spot.

Caddebostan plaj yolunda, Şef Uluç Sakarya'nın günlük pazardan değişen menüsüyle çalışan bir balık restoranı. Michelin Bib Gourmand sahibi, yani fiyat-kalite dengesi açısından Michelin'in altını çizdiği bir mekân. Baharatlı ızgara kalamarı ve yumuşacık pişirilmiş kuzu beyni gibi cesur seçimleri var; standart balık restoranı menüsünden ayrışan bir kişiliği. Boyut küçük, yer az, Bağdat Caddesi'nde kıdemli bir gurmenin radarındaki bir yer; rezervasyon, özellikle hafta sonu, şart.

Günaydın, İstanbul'un steakhouse kültürünü kuran ailelerden biri; Suadiye şubesi, markanın en oturmuş mekânı. Geniş bahçesi, ahşap dekoru, dry-aged etleri ile yıllardır Anadolu yakasının et adresi. Et meraklısı bir misafiri burayı kaçırmazsınız; pirzola ve kuzu sırtı klasik tercihler, ama menüde daha az bilinen kesimler de var: ribeye'ın eski versiyonları, antrikot mevsim sınıflandırmaları. Yaz akşamları bahçede oturmak, hava kararırken bir tıbon kesimi sipariş etmek, Bağdat Caddesi'nin yaz ritüellerinden biri.

Bağdat Caddesi'ndeki tek Nikkei restoranı; ve cephesinde tabela yok. Adresi bilen gider, sokakta görünmez. Strada'nın kız kardeşi, aynı ekibin yönettiği; Pınar Hacıraifoğlu tasarımı açık mutfak-bar konsepti. Japon hassasiyetiyle Peru tutkusunu birleştiren menü, sebzeli ceviche'ler, miso işlenmiş füme ürünler, sakitini iyi yapan bir bar. Pazartesi kapalı. Suadiye'de gizli bilgi olarak bilinen mekânlardan; oraya gitmiş olmak, bir tür içeriden olma sinyali.

İki eski kurumsal çalışanın ekmek tutkusundan çıkmış bir butik fırın; kırk sekiz saatlik fermantasyon süreciyle yapılan ekşi maya kruvasanları İstanbul'un en iyilerinden. Ana mağaza Suadiye'de, ama Caddebostan, Yeniköy ve Akaretler şubeleri de var. Sabah saatleri arasında uğrayıp bir kruvasan ve filtre kahve almak, Bağdat Caddesi'nin sakinleri için bir hafta sonu ritüeli. Yer olduğunda oturup brunch yapmak da bir seçenek; ama asıl iş, paket alıp evde tüketmek. Saat 10:00'a kadar tüm günün stoğu çoğunlukla bitiyor.

1920'lerden kalma bir banker hanının tadilatından çıkan iki katlı bir mekân; Michelin tavsiyesi var, seksen üzeri meze çeşidi ile çalışıyor. Karaköy Lokantası, klasik meyhane kültürü ile çağdaş restoran sunumunu birleştiren formülün en iyi örneklerinden biri, mezeler taze, etler iyi, balıklar mevsiminde. Kuzu tandır imzası niteliğinde. Akşam saatleri lokantanın canlı saatleri; daha sakin bir öğle yemeği için 13:00 öncesi. Karaköy'e ilk kez gelen sofistike bir misafiri buraya getirmek, mahalleyi tanıtmanın en iyi yolu.

Bank Hotel'in çatısında, Bankalar Caddesi'nin tarihi banker mahalle dokusunun üstünden eski şehre, Galata Kulesi'ne ve Haliç'e bakan bir teras. Boyut küçük, masa sayısı az, akşamın erken saatleri sweet spot, gün batımında Galata Kulesi siluetiyle bir kokteyl içmek için listenin en doğru adreslerinden biri. Mekân lüks değil, sofistike; otel boutique kıvamında. Ortaköy'deki mega rooftop'ların aksine, gürültüsü yok, müzik makul, kokteyl programı sağlam.

1881'de Camondo bankacı ailesi tarafından yaptırılmış bir taş binanın bodrum katında; restore edilmiş orijinal kemerler, taş duvarlar, odaya özel bir mahzen havası. Vigneron, Türk şarap üreticilerine ağırlık veren bir liste tutuyor; hafta sonu akşamları canlı saksafon. Dışarıdan gelen biri için Camondo binasının kendisi tek başına bir hikâye; içerideki şarap, hikâyeyi tamamlıyor. Hafta sonu rezervasyon zor, depozito alıyorlar, hangi saatte iyi olduğunu önceden öğrenip ona göre ayarlamak gerek.

2002'den beri Galata Kulesi'nin hemen yanında, İstanbul'un en saygın canlı caz mekânı. Küçük; yetmiş kişilik bir kapasite, sahnenin bir metre uzağında oturma masası. Yerel ve uluslararası caz isimlerini düzenli ağırlıyor; Türkiye'nin en aktif caz mekânı sayılabilir. Hafta sonu konserleri için rezervasyon kritik, yirmi dört saat öncesinden ayarlamak yetmeyebilir. Akşam yemeğini başka bir yerde yiyip 21:30 sularında Nardis'e geçmek, Galata akşamlarının klasik akış senaryosu.

İstanbul'un üçüncü dalga kahve hareketinin başlangıçlarından biri; 2013'ten beri Galata'da kendi kavurma tesisleriyle çalışıyor. Petra'nın özelliği, single-origin yelpazesini düzenli güncellemesi ve baristalarını ciddi bir programdan geçirmesi, yani kahveyi laboratuvarda yapan bir kahveci, kapsül süreçleri açıklayan bir kahveci. Galata flagship'i, mekân olarak küçük ama atmosferi belirgin. Sabah 09:00-10:00 arası ideal saat; akşamüstü kalabalık olur. Kahveye ciddi yaklaşan bir misafiri buraya getirin.

Galip Dede Caddesi'nde üç katlı bir mekân; Galata Kulesi'nin hemen yakınında, ama turistik akıştan biraz çekilmiş. Café Privato, Galata bölgesinin en oturmuş kahvaltı adresi; bol çeşitli serpme kahvaltı ve kaliteli kahve kombinasyonu, hafta sonu brunch klasiği. Mekân kendi içinde sade ve eskimiş bir Beyoğlu evi karakterinde. Hafta sonu için rezervasyon önerilir; cumartesi 11:00 sonrası kuyruk olabiliyor. Yıllar içinde turist kalabalığı arttı ama yerli müşterisini koruyor, bu denge listede yer almasının ana sebebi.

Asya yakasının üçüncü dalga kahvecisi; 2014'ten beri Moda'da kendi kavurma tesisiyle çalışıyor. Montag, mahalleli için her sabahın bir parçası: küçük bir bar, ufak masalar, orta sıkıda bir uğultu. Filtre kahve menüsü düzenli güncelleniyor; baristalar bilgili, ekipman ciddi. Vapur ile Karaköy'den Kadıköy'e geçip Montag'da bir öğleden önce kahve molası, şehre Avrupa yakasından bakanlar için, Asya yakasının ne olduğuna dair iyi bir başlangıç noktası.

Akaretler'de üç katlı bağımsız bir kitabevi-kafe; kırk beş bin civarı Türkçe ve İngilizce kitap, seksen kişilik bir kafe-brasserie, geniş bir teras. Minoa, kahveden çok mekânın kendisinden gidilen bir yer, uzun bir öğleden sonra çalışma seansı, akşamüstü kitap okuma molası, hafta sonu brunch için. Edebi etkinlikler düzenleniyor; mahallenin kültürel bir noktası. Akaretler'de yer alması, mekânı Beşiktaş ile Nişantaşı arasındaki sofistike koridorun parçası yapıyor. Wi-Fi sağlam, masalar geniş, çıktığınızda elinize bir kitap almış olursunuz.

Ortaköy'de, Boğaz Köprüsü'nün gölgesinde, kendi kavurma tesisi olan bir specialty coffee zincirinin amiral şubesi. Bond Coffee, bahçesi olan ve geniş indoor alanı ile çalışmaya elverişli bir mekân; Wi-Fi ciddi, masalar bilgisayar dostu, hafta içi öğleden sonra dijital göçebelerin tercihi. Ortaköy meydanından bir miktar içeride; turistik akıştan ayrışmış. Boğaz Köprüsü'ne tam baktığı için, sabahın geç saatlerinde bir filtre kahve ile bir saat geçirmek için ideal.

Etiler'de küçük bir dondurmacı; Türkiye'nin en iyi artisan dondurmalarından biri. Sorvetta'nın özelliği, hammaddeyi mevsime göre değiştirmesi ve klasik İtalyan gelato tekniklerini Türk meyveleri ile birleştirmesi, Antep fıstığı, Erzincan tulumu yoğurdu, Ege inciri. Boyut küçük, ürün taze, kuyruk normal; bir koni alıp Etiler sokaklarında yürüyerek tüketmek doğru kullanım şekli. Tatlı uzmanı bir misafiri etkilemek istiyorsanız listede en kolay yer; Avrupa gelaterialarının kıvamında.

1999'dan beri İstanbul'un alternatif müzik sahnesinin merkezi; şu anda Bomontiada kültür kompleksinde yerleşik. Babylon, dünya müziği, caz, elektronik, post-punk, hangi türde olursa olsun ciddi sanatçıları getiren bir kurum. Yıllık programı şehrin müzik takvimini büyük ölçüde belirliyor; biletler genellikle önceden satılır. Mekânın akustiği, bar düzeni ve sahne yakınlığı, küçük bir Berlin kulübü hissi veriyor. Konsere gitmesi planlı bir akşam için en uygun başlangıç noktalarından biri; konser sonrası Bomontiada içinde kalmaya devam etmek mümkün.

Ritz-Carlton'ın çatısında, sonsuzluk havuzu ile birlikte çalışan bir bar (havuz otel müşterilerine ait, bar dışarıdan açık). 360 derece Boğaz manzarası; gün batımı saatlerinde mekân doluyor. Ritz standardında bir kokteyl programı, premium fiyatlandırma. Sofistike bir grup için iyi bir başlangıç noktası, yemekten önce bir saatlik kokteyl seansı; sonra Nişantaşı veya Şişli'de devam etmek pratik. Ortaköy ya da Bebek tarafına gitmiyorsanız, Boğaz manzaralı kokteyl ihtiyacının en kolay cevabı.

Kadıköy'de, dört yüzü aşan Türk şarap koleksiyonu olan butik bir şarap barı; yetmiş iki üreticiden satışta, hepsi bardakla mevcut. Coravin sistemi sayesinde nadir şişeler de bardakla deneniyor, bu Türkiye'de neredeyse benzeri olmayan bir hizmet. Personel bilgili, sohbet edebiliyor; her şarap için bir hikâye ve bir tavsiye geliyor. Türk şarapçılığını ciddiye almaya başlayan biri için Wayana, masa başı bir sertifika programı işlevi görüyor. Tapas eşliğinde iki saatlik bir oturum, doğru kullanım şekli.

Kuruçeşme sahilinde sprawling bir yaz kompleksi; içinde birden fazla restoran ve birden fazla kulüp barındırıyor. Sortie, İstanbul'un yaz gecelerinin en görünür mekânlarından: Boğaz manzarası, kalabalık, müzik, ve lüks tüketim üzerine kurulu bir gece formülü. 'Yerli' tabirini biraz geniş yorumluyoruz burada; Sortie, İstanbullu'nun belirli bir kesiminin (gösterişe açık, sosyal sermayesini sergileyen) ana yaz mekânlarından biri. Liste içinde en gösterişli adres; turistik değil ama görünür olma kaygısı yüksek.

Kadıköy Caferağa'da, miks Türk malzemeleri ile çalışan bir kokteyl barı; sumak, nar ekşisi, dağ kekiği, mahleb gibi tatları kokteyle taşıyan ilk mekânlardan biri. Fahri Konsolos, mahalleye gizlenmiş bir butik karakterinde, pazartesi kapalı, kapasite küçük, atmosfer rahat. Kadıköy'ün yaratıcı sınıfının uzun yıllardır müdavimi olduğu bir adres. Avrupa yakasına geçmeden Kadıköy gecesini kotarmak isteyenler için listede ana referans noktalarından biri.

Swissotel'in 16. katında bir çatı barı; yaz sezonu açık, panoramik şehir manzarası. 16ROOF'un karakteri, kaliteli DJ programı ile premium kokteyl menüsünün birleşimi, uluslararası ve yerel DJ'ler düzenli rotasyonda. Hafta sonu doluluğu yüksek, rezervasyon ihmal edilmemeli. Cuma akşamı 22:00 sonrası mekânın canlı saatleri başlıyor; daha sakin bir kokteyl için cumartesi öğleden sonra ya da pazar akşamı tercih edilebilir.

Cihangir'de, Akarsu Yokuşu'nun üst tarafında bir bar; isim Beyoğlu'nun multikültürel geçmişine atıf yapıyor. Angelo Grande'nin müzik programı (Türk DJ'ler, canlı caz akşamları, funk, Türk psychedelic'i) şehirde benzeri az olan bir küratör mantığıyla seçiliyor. Klasik kokteyl programı sağlam, kapasite küçük, ortam samimi. Cihangir'de yaşamış birinin akşam alışkanlıklarına dahil olabilecek türden bir mekân; trendin değil sürekliliğin yeri.

Galatasaray Adası'nda, Boğaz'da, Kuruçeşme açıklarında, sadece tekneyle ulaşılabilen Galatasaray Spor Kulübü'nün özel adası. Suada, yaz sezonu boyunca havuz, restoran ve bar olarak çalışıyor; girişte bir tekneyle yapılan transfer, mekânı şehrin geri kalanından ayrıştırıyor. Yerli üst sınıfın yaz öğleden sonralarını ve gecelerini burada geçirme alışkanlığı eski; otantik bir İstanbul yaz deneyimi arayan biri için kaçırılmaması gereken bir mekân. Üyelik ya da rezervasyon ile giriş; gündüz daha sakin, gece daha kalabalık.

Cihangir'de Sıraselviler Caddesi üzerinde, 2009'dan beri açık bir bahçe-kulübü. Kiki, gece on bir buçuktan sonra dans pistine dönüşüyor; öncesi Akdeniz-Ege mutfağı odaklı bir yemek servisi var, sonrası funk-disco-chill house ekseninde DJ programı. Mekân, ışıklı bir bahçe, yerli yaratıcı sınıfın geç gece tercihi. Gece üç buçuğa kadar açık; bir akşamı düzgün sonlandırmak için listenin en uygun seçeneklerinden biri. Kapasite kontrolü sıkı, kapıdan içeri girebilmek bazen zorlaşabilir.