Στέκια in Athens

Izakaya στην Κηφισιά — πάγκος yakitori, ψημένο στα κάρβουνα, ένα αστέρι Michelin.

Συλλογικότητα πέντε σεφ στο Παγκράτι — σύγχρονη ελληνική, Bib Gourmand, η πιο κρατημένη Τρίτη της πόλης.

Λαϊκό κελάρι από το 1887 — μεσημεριανό στη Δημοτική Αγορά, χωρίς ταμπέλες, δύο πόρτες, η πιο πεισματικά ίδια σάλα της πόλης.

Ταράτσα Στέγης Ωνάση — η σύγχρονη ελληνική κουζίνα του Τάσου Μαντή με αστέρι Michelin.

Ψαροσάλα στις βραχώδεις ακτές της Βουλιαγμένης — καλοκαιρινό μεσημεριανό της Αθηναϊκής Ριβιέρας, θέα βραχώδους κόλπου.

Ταβέρνα στο Παγκράτι από το 1926 — βαρελίσια ρετσίνα, χάρτινα τραπεζομάντηλα, ο θεσμός.

Ταβέρνα στην άνω Πλάκα από το 1927 — αυλή, καρβουνιάρικο, ο αθηναϊκός θεσμός πάνω από τη τουριστική ζώνη.

Πάγκος σουβλακιού στην Πλάκα από το 1946 — έξι σκαμπό, καρβουνιάρικο, η κανονική πίτα.

Ταβέρνα στο Ψυρρή — περιφερειακή ελληνική κουζίνα, Bib Gourmand, το μητρώο της μάνας γίνεται επίσημο.

Μεζεδοπωλείο στο Παγκράτι — η πιο κρατημένη Bib Gourmand μικρή σάλα μικρών πιάτων της πόλης.

Παντοπωλείο-εστιατόριο στο Ψυρρή — ο κανόνας των προσφύγων της Σμύρνης, η ξαδέρφη κουζίνα που η Ισταμπούλ έχασε το 1922.

Λαϊκή σάλα χοιρινής μπριζόλας από το 1955 — Ευριπίδου, ένα πιάτο, ο θεσμός.

Η σάλα θαλασσινών του Λευτέρη Λαζάρου στο Μικρολίμανο του Πειραιά — αστέρι Michelin, το κανονικό δείπνο ψαριού της Αθηναϊκής Ριβιέρας.

Χορτοφαγική-και-vegan σάλα ημέρας στη Νίκης — ο πάγκος brunch της κεντρικής Αθήνας.

Ανερχόμενη σάλα μικρών πιάτων στο Κουκάκι — σύγχρονη ελληνική, πλευρά Ακρόπολης, το άγκιστρο Κουκακίου του κεφαλαίου.

Food hall και ξενοδοχείο όλης της ημέρας στη Μητροπόλεως — αγορά παραγωγών, αρτοποιείο ημέρας, σύγχρονος πάγκος ελληνικής κουζίνας.

Αδελφή σάλα Nobu στο Astir Palace της Βουλιαγμένης — ο κανόνας Nobu στο ελληνομεσογειακό μητρώο, τοποθεσία Αθηναϊκής Ριβιέρας.

Αγορά του δέκατου ένατου αιώνα στην οδό Αθηνάς — κρέας, ψάρι, η δομική επίσκεψη αγοράς της πόλης.